15 listopada 2014

Rozdział piąty


[...] naj­lep­szym do­wodem, ja­ki po­siada­my na to, że podróż w cza­sie nie jest możli­wa i nig­dy nie będzie, jest to, że nie przeżywa­my dziś na­jaz­du hord tu­rystów z przyszłości. 
Stephen Hawking
♪♥ ♦ ♣ ♠♥♠♣♦♪
 Katrin wpatrywała się we mnie osłupiała przez jakieś pięć minut, aż poczułam się jak dinozaur, który zmaterializował się w łazience, kiedy dziewczyna brała prysznic. W końcu postanowiłam się odezwać, choć byłam jeszcze bardziej zdezorientowana niż moja przyjaciółka. 
 - Kat? - zaczęłam łamiącym się głosem. - Pójdziesz jutro ze mną do psychiatry? Bo wydaje mi się, że zaczynam majaczyć, a gorączki na pewno nie mam. 
 - Violet, do cholery, co się stało? - wykrztusiła. - Zupełnie jakby wessał cię wielki odkurzacz, a po kilkunastu minutach wypluł. Zupełnie mnie zamurowało!
 Wyobraziłam sobie odkurzacz unoszący się nad moją głową i wciągający mnie do worka z kurzem. W sumie - tam, gdzie wylądowałam (gdziekolwiek to było) było dużo pyłu... Przypadek?
 - A tak naprawdę, wessała cie jakaś dziura - kontynuowała Katrin - na której twarzy pojawiły się wypieki - z nieodpowiednim do tej sytuacji entuzjazmem. - Wydawało mi się jakby była koloru... Teraz już nie pamiętam, W każdym razie - to było coś niesamowitego! A potem tutaj wróciłaś i po prostu nic z tego nie rozumiem - zakończyła. 
 Z obrzydzeniem otrząsnęłam się z pajęczyn. 
 - Gdzie cię wessało? - zapytała Katrin, wstając z łóżka i kładąc mi ręce na ramionach.
 - Strych? Przynajmniej tak to wyglądało. Ale, Kat, tam było coś dziwnego. Kiedy wyjrzałam przez okno... Byli tam kobieta i mężczyzna. Wyglądali jakby zatrzymali się w czasie około dziewięćdziesiąt lat temu. A budynki... Dziwnie niskie. Tylko w kilku oknach ledwie tliło się światło. Słońce dopiero co zaszło. Katrin - na chwilę przerwałam, starając się dobrać słowa - wydaje mi się, że zwariowałam. Albo przeniosłam się w czasie.
 Dziewczyna spoważniała, chwyciła mnie za nadgarstek i wybiegła z pokoju, ciągnąc mnie za sobą.

 - Paaani Bianchi! - wydarła się Katrin, pędząc po schodach. Starałam się za nią nadążyć, jednak nie było to łatwe zadanie. Zatrzymać się też nie mogłam, bo, znając moją przyjaciółkę, najpewniej zleciałabym ze schodów. 
 - Katrin? - Drzwi otworzyły się gwałtownie i o mało nie przywaliłam w nie nosem. Clio ubrana była w piżamę, ą włosy miała związane w kitkę. Przetarła ręką zmęczone oczy. - Co się stało?
 - Clio, widziałaś może waszą mamę? - zapytała dziewczyna, odgarniając włosy nachodzące na oczy. Nie zluźniła jednak uścisku na moim nadgarstku.
 Moja siostra pokręciła głową. - Może jest w jadalni. - Wzruszyła ramionami. - A tak właściwie: o co chodzi? - Spojrzała na mnie.
 Chciałam odpowiedzieć, że Katrin znowu wyolbrzymia sprawę, ale ubiegła mnie przyjaciółka.
  - Same do końca nie wiemy. - Wyglądała na rozgorączkowaną. - Dlatego musimy pilnie porozmawiać z waszą mamą. Lub waszym tatą - dodała pospiesznie. 
 - Obstawiam jadalnię albo salon. Traficie? - Chyba zauważyła nasze niepewne miny. - Salon jest na najniższym piętrze, wchodzi się do niego przez dębowe drzwi.
 Kiwnęłam głową, po czym o mało się nie przewróciłam, ponieważ Kat ponownie ruszyła sprintem, nawet się nie oglądając, żeby zobaczyć, czy nadążam. Chyba bez siniaków się dzisiaj nie obędzie. 
 W końcu wpadłyśmy razem do holu i otworzyłyśmy elegancki drzwi. Weszłyśmy do przestronnego pomieszczenia, pomalowanego na przyjemny czerwony kolor, na którego ścianach wisiało wiele obrazów. Po bokach stały dwie sofy, przed kominkiem ustawiono dwa fotele - wszystkie meble były skórzane oraz utrzymane w kolorze bordowo-brązowym - a pomiędzy nimi stał elegancki drewniany stolik. Moja mama odwróciła się w naszą stronę, kiedy tylko usłyszała, że wchodzimy. Ubrana była w szlafrok, a na nogach miała puszyste kapcie. Podniosła jedną brew.
 - Dziewczyny, co wy tu robicie? - Nie zdawała się być zdenerwowana naszym przybyciem. Mówiła zmęczonym głosem, jakby miała wszystkiego dość.
 - Pani Bianchi, musimy z panią poważnie porozmawiać - oznajmiła Katrin poważnym tonem, który niespecjalnie pasował do jej fioletowej piżamy z tulącymi się do siebie misiami.
 - Wolałabym, żebyśmy przełożyły tę rozmowę na rano. - Ostentacyjnie zerknęła na zegar. - Jestem zmęczona i chcę jak najszybciej się położyć. Czy to nie może poczekać? 
 Tym razem to ja byłam szybsza od mojej austriackiej przyjaciółki.
 - Oczywiście, że to może poczekać. Tak naprawdę Kat robi niepotrzebnie z igły widły. Ymm... - Zignorowałam zabójczy wzrok dziewczyny. - Na którą mam nastawić budzik?
 Mama uśmiechnęła się dobrotliwie.
 - Wpół do siódmej. A teraz - arrivederci.
 - Ciao - odparłam i wyszłam z salonu, nie czekając aż dogoni mnie wściekła Katrin.
 Byłam szczerze zadowolona z siebie - mama, przynajmniej chwilowo, nie wie o początkach schizofrenii u mnie i Katrin. W końcu pomyślmy logicznie - jaka jest szansa na to, że podróżuję w czasie? Żadna. Za to choroba psychiczna... Słyszałam kiedyś, że jakaś prapraprapraciotka kuzynki mojego ojca wylądowała w psychiatryku. Poza tym, wolałabym nie przenieść się nagle do 1666 roku, kiedy to spłonął Londyn. Ogólnie lata dalsze niż 1950 rok mnie przerażają. Co chwilę jakaś epidemia, wojna albo rządy despotycznego monarchy. Nie wspominając już o tym, jak traktowane były wtedy kobiety. Nie dziękuję. Przynajmniej ze schizofrenii chyba można się leczyć, prawda?
 Całe szczęście Kat musiała również być zmęczona, ponieważ postanowiła nie zatruwać mi życia kazaniem, jaka to ja jestem głupia, że nie powiedziałam mamie od razu. Oboje powlokłyśmy się do łóżek i zasnęłyśmy w mgnieniu oka.

 Dzień zapowiadał się parszywie. Buty wrzynały mi się w stopy, musiałam jeść ohydne zimne jajko sadzone, a na domiar złego - mama pojechała gdzieś samochodem, tata wychodził do pracy, więc musiałyśmy gnać na ostatnią chwilę, byle zdążyć na autobus. Jak łatwo zgadnąć, nie było ani jednego wolnego miejsca. Obok mnie stały dwie kobiety, głośno rozmawiające ze sobą. Na szczęście już po pięciu minutach drogi Clio szarpnęła mnie za ramię i wyciągnęła ze środka komunikacji.
 - Nigdy więcej - mruknęłam, poprawiając zsuwającą się z ramienia torbę. 
 Przeszłyśmy przez bramę. Sama szkoła prezentowała się całkiem nieźle. Biały budynek złożony z kilku części otaczających podwórze. Pięknie. 
 Ruszyłam za siostrą i Katrin, starając się o nic nie potknąć. 
 - Violet. - Clio zatrzymała się na schodach. - Zaprowadzę was do gabinetu dyrektora, a potem będzie jak będzie. - Nie zdążyłam zaprotestować, bo ktoś otworzył drzwi i dziewczyna weszła do szkoły, znikając mi na sekundę z pola widzenia. Super.
♪♥ ♦ ♣ ♠♥♠♣♦♪
Tak, rozdział powinien pojawić się z dwa tygodnie temu. Tak dodaję go w listopadzie. Tak, jestem beznadziejna, tak samo jak to, co widzicie powyżej. Problemem nie jest wena, tylko czas. DLATEGO UPRZEDZAM, ŻE MOGĘ NIEKONIECZNIE TRZYMAĆ SIĘ WYZNACZONYCH TERMINÓW, CHOĆ BARDZO SIĘ STARAM. Czasem też nie mam ochoty, by coś napisać, albo nie wiem, jak dalej potoczyć historię. Proszę Was o zrozumienie:).
Tak w ogóle to wreszcie zmieniłam nick. Od teraz jestem Invisible:D.
~Invisible

27 października 2014

Rozdział czwarty


W głębi duszy zda­jemy so­bie sprawę z włas­nej głupo­ty, a poświęca­my zbyt wiele cza­su al­bo na ukrywanie te­go, al­bo na udo­wad­nianie, głównie so­bie, że tak nie jest. 
Jonathan Carroll
♪♥ ♦ ♣ ♠♥♠♣♦♪
 Dziubałam widelcem makaron z sosem myśliwskim, ułożony wykwintnie na moim talerzu. Po wcześniej zaserwowanej polędwicy nie miałam siły na nic. Mój żołądek nie przywykł do tak ogromnych porcji dobrego jedzenia. W internacie zazwyczaj trzeba było zadowolić się purée ziemniaczanym i kotletem schabowym lub pizzą.
 - Dlaczego nic nie jecie? - zaniepokoiła się mama, nakładając sobie kolejną porcję makaronu.
 - Za dużo tego - odpowiedziałam, odkładając widelec.
 - W Austrii podawali nam tylko rosół i ziemniaki z kotletem schabowym - dodała Katrin.
 - Biedaki - skwitował tata.
 - A gdzie jest Clio? - zapytałam, kiedy zdałam sobie sprawę, że nie siedzi z nami przy stole.
 - Wiesz... Ona już jadła. Poza tym mówiła, że musi nauczyć się do kartkówki z geografii - usprawiedliwiła ją mama.
 - Możemy iść do pokoju? - Odsunęłam od siebie talerz.
 Tata westchnął i pokiwał głową.
 - Jutro o siódmej powinno być już śniadanie, ale nie śpieszcie się. Ważne, żebyście się wyspały.
 - Jasne. - Wstałam na równi z Katrin.
 Obie powoli poszłyśmy do naszego pokoju, przyglądając się obrazom zawieszonym przy schodach. Większość z nich stanowiły portrety, ale zdarzały się też sceny rodzajowe czy krajobrazy. 3/4 z nich prawdopodobnie wyszła spod pędzla jednego artysty - niemalże takie same drzewa, kwiaty i zachodzące/wschodzące słońca.
 - Twoja rodzina jest nieźle nadziana: lokaj, szofer, kucharz, własny malarz... Może załatwiliby nam kogoś, kto robi za nas lekcje? - zażartowała Katrin.
 - Pewnie. Zgodziliby się na to od razu - odpowiedziałam ironicznie. - Kat, trzeba pogodzić się z tym, że, niestety, same musimy rozgryźć o co chodzi w tej cholernej algebrze, bo inaczej nie damy rady.
 Dziewczyna pokiwała głową.
 - Jasne, Vio. - Objęła mnie ramieniem. - Tylko przypominam, że to ty tego nie ogarniasz. Ja nie w ogóle nie rozumiem po co nam wiedzieć, ile ton węgla z Indii transportują parowce do Australii! I nie mów mi, że w Indiach nie ma węgla - to był taki randomowy przykład.
 Uśmiechnęłam się i pchnęłam nogą niedomknięte drzwi do naszego pokoju. Wyswobodziłam się z uścisku Katrin i podeszłam do szafy. Wyciągnęłam z niej białą bluzkę z kołnierzykiem, szafirowy sweter oraz dżinsy. Na koniec wyciągnęłam białe Converse. Dopiero jutro miałyśmy odebrać nasz mundurek z sekretariatu - podobno były jakieś problemy z rozmiarem.
 - Zajmuję łazienkę. - Usłyszałam od przyjaciółki, która nagle zamknęła drzwi.
 Wzięłam do ręki piżamę, podłączyłam telefon do ładowarki, usadowiłam się na łóżku i czekałam, aż wreszcie Katrin wróci. Wreszcie - po około kwadransie, co stanowiło naprawdę świetny wynik! - usłyszałam jak dziewczyna przekręca klamkę, po czym wychodzi z mokrymi włosami pozlepianymi w strąki.
 - Nienawidzę tych beznadziejnych kranów - mruknęła, opadając na łóżko.
 - Jest bardzo strasznie?
 - Aha - odparła, leżąc twarzą w poduszce. - Mega.
 Wzięłam głęboki oddech i ruszyłam do łazienki.

 Po dwudziestu minutach wyszłam z niemal pewnym zapaleniem płuc - szkoda słów - i włosami przylepiającymi się do piżamy.
 - Chyba muszę nauczyć się tym obsługiwać - stwierdziłam, wskakując do łóżka i przykrywając się kołdrą.
 - Mhm. Violet, wszystko w porządku? - zapytała zaniepokojona, widząc, jak łapię się za brzuch.
 Cholerne mdłości powróciły! Żołądek podjechał mi do gardła tak jak dwa tygodnie temu na Praterze*. Ucieszyłam się też, że już siedziałam, ponieważ nogi zaczęły mi się trząść i poczułam jak robią się, jak z waty. Zamknęłam mocno oczy i przez sekundę byłam przekonana, że ktoś podciąga mnie do góry, po czym z powrotem upuszcza na łóżko. Kiedy wreszcie podniosłam powieki, wpatrywał się we mnie wielki czarny kot, swoimi zielonymi oczami, wyraźnie zaciekawiony.
 Pisnęłam przerażona i wstałam z łóżka. Mogłabym przysiąść, że obok nogi przebiegł mi szczur. Rozejrzałam się po pokoju. Choć nie... To był obleśny strych, ze starym dębowym łóżkiem, kilkoma potężnymi skrzyniami oraz posłaniem wymoszczonym kilkoma starymi kocami (prawdopodobnie z myślą o czworonogu, który tak bardzo mnie przestraszył). Ani śladu Katrin. Ani śladu cudownej szafy. Ani śladu wielkich budynków za oknem. Jak to mogło wyparować w kilkanaście sekund?!
 Byłam zdezorientowana oraz rozkojarzona. Co tu się, do jasnej ciasnej, wydarzyło?! Może mam omamy? Czyżby już dopadło mnie zapalenie płuc?! A może umarłam na ebolę?! To możliwe, że samolot, którym przyleciałam był wcześniej w Afryce?! W każdym razie - chyba wylądowałam w piekle. Pająki, szczury i opuszczone strychy były moimi najgorszymi koszmarami. Żeby mnie przestraszyć w dzieciństwie, wystarczyło pokazać pajączka przed domem. Histeria gwarantowana.
 Rozejrzałam się, po czym szybko podeszłam do okna. Krajobraz rozciągał się na zaledwie kilka gustownych elewacji, ale kiedy spojrzałam w dół, zauważyłam kobietę, maszerującą dziarsko w workowatej zielonej sukni oraz maluteńkim kapeluszu. Towarzyszył jej elegancko ubrany mężczyzna z laseczką. Stłumiłam krzyk. Taki strój kojarzyłam z podręcznika od historii. Lata 20. XX wieku. Nie panikowałabym, gdyby wszystko poza tym było normalne. Za to - według mojej oceny - był letni wieczór. Sądząc po budowlach, które widziałam, w przedwojennym Londynie (przynajmniej na coś przydała się ta prezentacja z historii sztuki!). Czyżbym...? Nie! Wykluczone! Nie mogę podróżować w czasie. To nie historia fantasy!
 Zastraszona, zdezorientowana, zdziwiona, usiadłam na łóżku, podciągnęłam nogi i zaczęłam kołysać się do przodu, i do tyłu. Po około dziesięciu minutach spędzonych na panikowaniu oraz staraniu się wyrwać z tego dramatu, poczułam się jak na najprawdziwszej kolejce górskiej. Nie zamykałam oczu.
 Jakaś siła poderwała mnie do góry, przekotłowała mnie i wypluła w 2014, na moje łóżko.
 Spojrzałam na Katrin, której mina była bardzo jednoznaczna. Na serio zniknęłam. 

*Prater - park rozrywkowy w Wiedniu. Bardzo gorąco polecam:*
♪♥ ♦ ♣ ♠♥♠♣♦♪
Cześć!
Przepraszam za długą nieobecność, ale szkoła mnie dobiła-.-. Tyle do przeczytania, zrobienia, napisania... Mam nadzieję, że nie zdarzy się to ponownie przez najbliższy miesiąc, a w razie czego - na pewno Was o tym powiadomię. Obiecuję - nigdy więcej takiego długiego milczenia [chyba, że będzie ono zapowiedziane].
A tymczasem ja, Vanill, przymierzam się do zmiany nicku. Staram się wymyślić coś, co również podpasuje mi tak, jak dotychczasowa ''ksywka". W każdym razie, może być teraz zamęt. Pamiętajcie jednak - to zawsze będę ja:D.
ZAPRASZAM NA ROZDZIAŁ PIĄTY NAJPÓŹNIEJ ZA DWA TYGODNIE W NIEDZIELĘ:D.
~(jeszcze) Vanill:>

5 października 2014

Rozdział trzeci



Naj­piękniej­sza przy­jaźń is­tnieje między ludźmi, którzy wiele od dru­gich ocze­kują, ale nicze­go nie żądają. 
Albert Schweitzer
♪♥ ♦ ♣ ♠♥♠♣♦♪
Katrin objęła mnie ramieniem.
 - Violet, dobrze się czujesz? - zapytała prowadząc mnie do najbliższej ławki i przeganiając z niej gołębie.
 - Tak, zemdliło mnie. Widocznie też mam chorobę lokomocyjną. - Uśmiechnęłam się najlepiej, jak potrafiłam. - Na serio, nie musisz się przejmować - dodałam, widząc pobladłą Katrin, która przetrząsała swoją torebkę.
 - Masz. - Wcisnęła mi do ręki małe opakowanie, które przed chwilą znalazła. - Masz gdzieś wodę? - spytała.
 - Nie. Kat, naprawdę tego nie potrzebuję. Już się dobrze czuję.
 - Violet, proszę. Za chwilę zrzygasz się do jeziora przy tych wszystkich ludziach. Wolałabym tego uniknąć. - Wzięła się pod boki.
 Przewróciłam oczami, ale posłusznie połknęłam tabletkę, popijając ją wodą wciśniętą mi przez przyjaciółkę. Uważałam, że Katrin zdecydowanie przesadza. Matko, raz zrobiło mi się niedobrze. To jeszcze nie koniec świata! 
 Z drugiej strony, dziewczyna miała rację. Nie chciałabym zrażać do siebie tych wszystkich spacerowiczów.
 - Dobra, możemy iść dalej - oznajmiła Katrin. - Chciałabym jeszcze zobaczyć wiewiórki, zanim znowu zacznie padać.

Zaraz po tym, jak z nieba zaczęło lać, a wszystkie wiewiórki - których kolor futra był niepokojąco zbliżony do koloru włosów Katrin - pochowały się do swoich dziupli, my schowałyśmy się w najbliższej chińskiej restauracji. Przewertowałam szybko menu i zaczęłam wgapiać się w krajobraz za oknem. Na ulicy zaroiło się od granatowych i czarnych parasoli. Z Hyde Parku zniknęła zdecydowana większość spacerowiczów. Za to w kawiarniach po przeciwnej stronie ulicy nagle z jednej pary emerytów zajmującej stolik najbliżej drzwi oraz znudzonej blond kelnerki zrobił się tłum ludzi, którzy nie mogli wyprostować nóg pod stolikiem, żeby kogoś nie uderzyć.
 Odwróciłam głowę od szyby i uśmiechnęłam się do kobiety w przepasanym w pasie fartuszku, która właśnie podeszła do nas. Zamówiłam, co chciałam, po czym podałam jej moją kartę dań.
 - Matko, Kat, czy ty nie jadłaś nic przez ostatnie trzy miesiące? - zapytałam przerażona przyjaciółkę, słysząc jej zamówienie, które właśnie zaczęła dyktować. Ja zdecydowałam się jedynie na zupę wonton. - Poza tym jeszcze w domu będzie jakiś obiad.
 - Jestem głodna, nic na to nie poradzę. - Wzruszyła ramionami. - No i lubię chińskie jedzenie.
 - Ale to nie powód, żeby zamawiać połowę rzeczy z menu!
 - Przesadzasz. Wcale tak dużo nie zamówiłam.
 - Oczywiście - odparłam sarkastycznie, wyciągając z torebki telefon. - Jest wpół do czwartej. Najpóźniej o szóstej chciałabym być w domu. Jutro idziemy do szkoły.
 - Nie przypominaj - jęknęła Katrin. - Kiedy pomyślę, że przez następne miesiące będą się na nas gapić jak na dziwadła, aż mnie skręca w żołądku.
 - Nie będzie tak źle - zaoponowałam.
 - Violet, to jest jedenasta klasa! Pół biedy, gdybyśmy dołączyły w dziesiątej, ale teraz... - Wzdrygnęła się.
 - Katrin... - zaczęłam, ale przerwała mi kelnerka, która właśnie przyniosła moją zupę oraz zamówioną przez nas herbatę.
 - Dziękuję - mruknęła Katrin, a kiedy kobieta odeszła, nachyliła się w moją stronę. - Widziałaś jak ma na imię?
 - Mało mnie to obchodzi - odpowiedziałam, sięgając po porcelanową łyżkę.
 - Panda! Jak zwierzę - zachichotała i wyprostowała się.
 - Pewnie źle przeczytałaś - westchnęłam.
 Katrin prychnęła i związała swoje rude włosy w wysoką kitkę, a potem obrzuciła mnie pogardliwym spojrzeniem swoich granatowych oczu. Nie lubiła, kiedy podważałam jej odkrycia.
 - Miała tak na imię i kropka - stwierdziła.
 Nie drążyłam dalej tematu, tylko zajęłam się moją zupą (a tak w nawiasie - była to najmocniej przyprawiona zupa jaką kiedykolwiek jadłam).
 Kiedy wreszcie skończyłyśmy jeść, a Katrin zaczęła powoli nabierać okrągłych kształtów po zjedzeniu czterech talerzy jedzenia, stwierdziłyśmy, że czas wracać do domu.
 - Miałaś rację - za dużo zamówiłam - stwierdziła dziewczyna, kiedy zamachałam na taksówkę.
 - No brawo - odparłam nieskromnie. - Lepiej nie jedz dzisiaj kolacji, bo trzeba będzie wtaczać cię po schodach.
 Kat zachichotała.
 - Wiem, też na to wpadłam.
 Przed nami zatrzymał się czarny samochód.
 - Masz jeszcze drobne? - spytała Katrin, otwierając drzwiczki od taksówki.
 - I to z dwadzieścia funtów. Zawsze zabieram za dużo pieniędzy na pierwszy spacer, tak jakoś mam.
 - Raz się to przydało - oznajmiła.
 Uśmiechnęłam się i podałam kierowcy niezbyt dokładny adres.
 - To gdzie was wysadzić? - zapytał po raz drugi.
 - Na tej ulicy - powiedziałam zrezygnowana. Ewidentnie opisy ,,duży czerwony dom" nie za wiele mówiły londyńskim taksówkarzom,
 Kiedy wreszcie ruszyliśmy, poczułam silny skurcz żołądka i poczułam się jak na rollercoasterze. Po kilku minutach uczucie zniknęło. ,,Ewidentnie jest coś ze mną nie tak. Powinnam jak najszybciej pojechać do lekarza".
♪♥ ♦ ♣ ♠♥♠♣♦♪
Krótki i nie o czasie - wiem,
Cher Lloyd♥
Mogę tylko powiedzieć, że mam dużo do zrobienia i... Ech - po prostu następny będzie dłuższy i w ustalonym terminie, okay? A umawiam się z Wami na przyszłą niedzielę? Sobotę? Po prostu zobaczę jak będzie z obowiązkami i wtedy dodam.
Tak w ogóle - nareszcie po wrześniu! Jeszcze tylko dziewięć miesięcy:D. A za trochę ponad dwa - święta. Kto się cieszy?!;)
~Vanill
PS
Zapraszam na ROZDZIAŁ DRUGI, oczywiście jeżeli go nie czytaliście:].

27 września 2014

Rozdział drugi


Czuję się jak żeg­larz zabłąka­ny na ob­cym morzu bez ma­py i busoli. 
Jack London
♪♥ ♦ ♣ ♠♥♠♣♦♪
Pierwsza dopadłam do brązowych drzwi prowadzących na poddasze. Otworzyłam je i od razu wpadłam do pokoju. Ogromnego, ze ścianami w kolorze ciepłego brązu, niewielkim balkonem i dwoma królewskimi łóżkami, ustawionymi po przeciwnych stronach pokoju. Oprócz tego wielka, ciemna stara szafa stała w kącie, tuż obok dwóch niewielkich bordowych krzeseł i malutkiego stolika do kawy, mogącego równie dobrze pełnić rolę nie za dużego biurka. Podbiegłam do łóżka, stojącego bliżej okna, i o mało nie wywróciłam się o drewniany regał na książki. 
 - A gdzie łazienka? - Rzuciłam na łóżko torbę podręczną, a do pokoju weszła Katrin, która postanowiła jednak wtargać własny bagaż za pierwszym razem.
 Rozejrzałam się dookoła. Zauważyłam, że centralnie na przeciwko mojego łóżka są drzwi, w kolorze bardzo zbliżonym do ścian, które najprawdopodobniej prowadzą do łazienki.
 - Tam. - Wskazałam je palcem. - Cofnę się po walizkę - powiedziałam, po czym zbiegłam po schodach.

 Tata miał rację. Moja walizka była niemalże nie do uniesienia. Kiedy targałam ją po schodach, myślałam, że się oberwę i wyląduję w szpitalu już w godzinę po przybyciu do Londynu. Na szczęście jakoś dotarłam do pokoju. Bagaż ustawiłam obok szafy i zaraz zaczęłam się rozpakowywać. Moje ubrania zajęły dokładnie połowę naszej wspólnej szafy. Miałam tylko nadzieję, że na razie nie wyjdę na jakieś zakupy, bo musiałabym wtedy zająć część Katrin. A ona nienawidziła, kiedy ktoś naruszał wyznaczoną jej przestrzeń. Lubiła mieć porządek i warczała na mnie za każdym razem, gdy choć trochę starałam się naciągnąć granice. Pod tym względem lepiej było jej nie drażnić.
 - O! Już się rozpakowałaś? - zapytała Katrin, odgarniając rude włosy za ramię.
 - Co ty robiłaś tak długo w łazience? - zdziwiłam się, opadając na łóżko i sięgając po komórkę.
 - Powiedzmy, że nie najlepiej zniosłam lot - bąknęła i wzdrygnęła się. - Poza tym wypakowałam nasze kosmetyczki. Przypominam tylko, że wpakowałaś mi ją do walizki, bo do twojej nie chciała się zmieścić. Idę do kuchni się czegoś napić - oznajmiła, po czym nacisnęła klamkę i zniknęła w ciemnym korytarzu.
 Spojrzałam na ekran telefonu. Dwie wiadomości od mamy. Z westchnieniem otworzyłam je oraz przestudiowałam. ,,Kiedy lądujecie?". ,,Jesteście już w domu?". No tak. Można się było tego spodziewać.
 Szybko wystukałam odpowiedź, po czym odłożyłam telefon na szafkę nocną. Przymknęłam oczy. Chciałam trochę się przespać, choć dobrze wiedziałam, że najpóźniej za godzinę Katrin, Clio i mama wyciągną mnie na szybki obchód po mieście. A wrócimy obwieszone torbami. Cholera.
 Wzdrygnęłam się na samą myśl o tym i przeczesałam włosy palcami. Uwielbiałam zakupy, nie powiem nie, ale teraz po prostu byłam padnięta. Chciałam tylko się wyspać.
 - Violet! - Moja przyjaciółka zamaszyście otworzyła drzwi, które gwałtownie odskoczyły od ściany i od razu się za nią zamknęły.
 Westchnęłam i podniosłam się do pozycji siedzącej.
 - Co znowu? - prychnęłam,
 Na twarz Katrin wstąpił rumieniec, a jej usta wykrzywione były w ogromnym uśmiechu.
 - Twoja mama i Clio jadą na jakieś... Kurde, jak one je nazwały? A! Już wiem! Jadą na jakieś nauki dodatkowe, ale powiedziały, że mogą nas podrzucić do Hyde Parku. Jedziemy?
 - Nie chce mi się - odparłam, ignorując fakt, że mama wróciła znacznie wcześniej.
 Katrin popatrzyła na mnie, jakbym właśnie zastrzeliła ostatniego jednorożca.
 - Ale, ale, ale... - Wyglądała, jakby zaraz miała się rozpłakać. - Ale to niepowtarzalna okazja!
 - Katrin, przyszłe trzy lata - jak nie więcej - spędzimy w Londynie. Za trzy tygodnie będziesz chciało ci się rzygać na samą myśl o Hyde Parku.
 Założyła ręce na piersi.
 - Wcale nie! - zaprotestowała, a kiedy z powrotem opadłam na poduszki, ponownie zmieniła podejście. - No nie daj się prosić! - jęknęła. - Tylko godzinka, w porywach do półtorej. Pospacerujemy, zjemy lunch w chińskiej knajpie, a potem wrócimy taksówką. Błaaaagam!
 Warknęłam pod nosem, ale spuściłam nogi na podłogę i podniosłam się.
 - Za dwie godziny wracam do domu. I nie obchodzi mnie żadna promocja na bilety do teatru Globe, czy coś w tym stylu. Dwie godziny - postawiłam warunki, sięgając po torbę podręczną, z której uprzednio wyciągnęłam książkę oraz pustą butelkę po wodzie.
 - Jasne - Katrin zgodziła się gorliwie. - A teraz chodź! - Pociągnęła mnie za rękę tak energicznie, że chyba cudem zdążyłam złapać komórkę.
 Wybiegłyśmy z domu i wskoczyłyśmy do czarnego Mercedesa, stojącego przed domem. Jednak zanim to zrobiłyśmy mama uściskała nas i powiedziała, jak to bardzo się stęskniła. Odpowiedziałam jej tym samym. Stałybyśmy tak pewnie z dziesięć minut, Katrin przerwała nasze spotkanie, prawie mdlejąc na widok lokaja, który otworzył nam drzwi samochodu, a potem grzecznie czekał, aż zechcemy wsiąść. Gdy wgramoliłyśmy się na nasze miejsca - mama usiadła z przodu na miejscu pasażera, a my wraz z Clio musiałyśmy ścisnąć się z tyłu - mężczyzna zamknął je i oddalił się do domu.
 - Gdzie panie zawieźć, madame? - odezwał się kierowca, którego dopiero teraz zauważyłam. Katrin patrzyła na niego z największym zafascynowaniem.
 - Myślę, że Hyde Park będzie odpowiedni, panie Williamson - odparła mama, uśmiechając się życzliwie. - A potem tam, gdzie zawsze.
 Popatrzyłam na Clio, ale wcale nie było po niej widać, żeby się denerwowała lub, by miała nam zdradzić gdzie jest to ,,zawsze".
 Ruszyliśmy z podjazdu i wmieszaliśmy się w uliczny korek. Kiedy przez następne piętnaście minut posunęliśmy się - w porywach! - do trzech centymetrów, rzuciłam siostrze zniecierpliwione spojrzenie. Ta za to, jakby nigdy nic, wertowała grubą książkę. Gdy zobaczyła, że się jej przyglądam, ciężko westchnęła.
 - Radzę się przyzwyczajać. Raz staliśmy może z godzinę i przejechaliśmy pół metra.
 Oparłam się o siedzenie zirytowana. Ponieważ siedziałam pośrodku, nie mogłam gapić się bezczynnie w szybę, tak jak to robiła teraz, od zawsze zafascynowana Wielką Brytanią, Katrin. Przyglądała się wszystkiemu z zainteresowaniem, szturchając mnie co rusz, by pokazać kolejne niewyraźne zdjęcie zrobione jej smartphone'em. Okay, dla mnie to też było coś niezwykłego, egzotycznego wręcz, ale wspomnienia z mojej ostatniej wyprawy do Londynu jeszcze nie wyblakły. Z rodziną widziałam się na Wielkanoc. I od tamtej pory uważałam, że mdła ryba z frytkami nie jest odpowiednim podziękowaniem za przemycenie samolotem kilku kawałków wyśmienitego Tortu Sachera*, kupionego w kawiarni obok Katedry Świętego Szczepana.
 Do Hyde Parku dojechaliśmy po następnych czterdziestu minutach (co mama uważała to za spory sukces w czwartek po południu).
 - Najwcześniej możemy zabrać was o dziewiętnastej - oznajmiła, kiedy wysiadałyśmy pośpiesznie z samochodu.
 - Weźmiemy taksówkę - odpowiedziałam, uciekając przed trąbiącym na nas autobusem.
 - Obiad będzie w domu! - zdążyłam jeszcze usłyszeć, nim samochód ponownie włączył się do ruchu drogowego - a raczej gigantycznego korka.
 Katrin pisnęła jak oszalała i wbiegła na parkową dróżkę, tratując prawie przy tym niewinnego biegacza. Kobieta, która właśnie szła na spacer z psami, popatrzyła na nas jak na wariatki.
 Chwyciłam mocno przyjaciółkę za przedramię.
 - Porąbało cię? Jesteśmy w publicznym miejscu, mogłabyś się opanować, wiesz?
 Wywróciła oczami.
 - Tak, wiem. Ale po prostu nie mogę uwierzyć, że wreszcie jestem w Londynie, Vio. Co ci jest? - zapytała zaniepokojona, bo zatrzymałam się, zamknęłam oczy i przyłożyłam palce do skroni.
 - Mam widzenie - mruknęłam jak w transie. - Coś mi mówi, że za półtora miesiąca będziesz narzekać na pogodę i mówić, że nie rozumiesz ani słowa przez ten cholerny akcent.
 Szturchnęła mnie łokciem.
 - Przestań. Brytyjski akcent jest słodki - stwierdziła. - Poza tym lubię angielski i posługuję się nim tak, jakby był moim rodzimym językiem - odparła.
 - I właśnie dlatego rozmawiamy po niemiecku - mruknęłam.
 - Jak chcesz, możemy przestać - przeszła na angielski.
 Wywróciłam oczami. Najchętniej rozmawiałabym z nią po włosku - jak przed chwilą z mamą i Clio - ale Katrin rozumiała tylko podstawowe zwroty. W grę wchodził więc niemiecki - który wciąż był dla mnie po części czarną magią, jeżeli rozmawiałam z obcą osobą - oraz angielski - język, na który moi rodzice kładli szczególny nacisk.
 - Mnie to obojętnie. Mówię tylko, że strasznie trudno chwilami zorientować się, co oznacza dane słowo. Vero**?
 - Przejdźmy na luźniejszy temat - zaproponowała Katrin nie rezygnując z angielskiego. - Pogoda mi nie przeszkadza, lubię deszcz. Myślę, że nie powinno mi to przeszkadzać.
 - Tak, ja też go lubię. - Wzruszyłam ramionami. - Tylko wolę, jak pada sporadycznie, a nie dwadzieścia cztery na siedem.
 - Patrz! Łabędzie! - krzyknęła zachwycona dziewczyna przystając. - A myślałam, że w Londynie ich nie spotkasz! - Pobiegła w stronę stawu, na którym wręcz roiło się od białych ptaków.
 Wywróciłam oczami, ale podążyłam za nią. Nagle zatrzymałam się. Poczułam jak żołądek podjeżdża mi do gardła, jak na kolejce górskiej, a kolana robią się miękkie. Upadłam na mokrą trawę. A wtedy... wszystko przeszło! Podniosłam się z ziemi, otrzepując dżinsy z grudek i rozejrzałam się, czy moje małe zasłabnięcie zauważyło wiele osób. Niestety tak.
 ,,Pięknie, Violet. Nie ma to jak wytarzać się w trawie w środku Hyde Parku, mając na sobie ulubione spodnie. Dogodniejszego momentu chyba nie można było sobie znaleźć".

* - czekoladowy tort stworzony przez Franza Sachera w Wiedniu, w XIX wieku. Dziś określany przez wielu mianem ,,króla deserów".
** - Vero? z j.wł.: prawda/nieprawdaż?
♪♥ ♦ ♣ ♠♥♠♣♦♪
A oto i rozdział drugi:D.
Muszę przyznać, że jestem nawet zadowolona;).
Choć może jak wyzdrowieję będę myśleć zupełnie inaczej, ale na razie trzymajmy się tego, że jest - chyba - nieźle:p.
Dziękuję za komentarzem pod rozdziałem pierwszym i mam nadzieję, że ten też przypadnie Wam do gustu:*.
Zgodnie z zapowiedzią, next za tydzień, w sobotę. Jak dobrze pójdzie to może w piątek:).
Tymczasem muszę się już pożegnać:>.
Cześć!:]
~Vanill^^
PS
Jeżeli jest coś, co chcielibyście zmienić w wyglądzie bloga - piszcie w komentarzach. Z pewnością przemyślę Wasze rady/prośby:3.

19 września 2014

Rozdział pierwszy


Wszys­cy mu­simy, chcąc uczy­nić rzeczy­wis­tość znośną, 
ut­rzy­mać w so­bie kil­ka drob­nych szaleństw. 

♪♥ ♦ ♣ ♠♥♠♣♦♪
 Londyn.
 Wyszłam przed lotnisko i zaciągnęłam się powietrzem, jeszcze wilgotnym po deszczu, który ustał kilka minut temu.
 - Nie mogłaś wybrać liceum w mniej mokrym miejscu? - zapytała Katrin, ciągnąc za sobą swoją wielką walizkę.
 - Jeszcze raz muszę ci przypomnieć, że to ty chciałaś jechać. Mogłaś zostać z tatą i bratem w Wiedniu. 
 Zmroziła mnie wzrokiem. 
 - Chyba wolę ciebie pilnować - odparła. - Gdzie twój ojciec? - zapytała, rozglądając się po parkingu.
 - Kat, przestań - westchnęłam. - Przyleciałyśmy kwadrans przed czasem, uspokój się.
 - Wolę nie natknąć się tutaj na moją matkę. Dzisiaj ma lot do Kopenhagi - mruczy.
 Mama Katrin jest stewardessą. Rozwiodła się z jej ojcem kilka lat temu, ponieważ ,,woli latać po świecie, służyć otyłym ludziom, niż być przywiązaną jedną nogą do biurka w firmie, a drugą do rodziny". Dziewczyna nie ma do niej żalu, i tak została wychowana przez tatę i starszego o całe dziesięć lat brata oraz jego dziewczyny. 
 Poprawiłam pasek od torby na ramieniu i zerknęłam na czarny zegarek. Za chwilę miała wybić jedenasta. W tej samej chwili usłyszałam radosne trąbienie, a kilka metrów przed nami zaparkował ogromny SUV w kolorze ciemnego granatu. Wysiadła z niego na oko czternasto-, piętnastolatka, z czarnymi włosami, przewiązanymi czerwoną bandaną. Pomachała do mnie z uśmiechem na szkarłatnych ustach.
 - Wow - stwierdziła Katrin. - Clio nie widziałam od dwóch lat. Nieźle wyrosła - powiedziała, szturchając mnie pod żebra.
 - Ta... Tylko ciekawi mnie, dlaczego tata pozwolił jej na dobranie się do szminki. Zawsze był wielkim anty-fanem wszelkiego makijażu i innego upiększania się - jak to nazywał - w tak ,,młodym wieku". - Wywróciłam oczami na wspomnienie awantury, jaką mi zrobił, kiedy przyszłam do szkoły w pomalowanych na żółto paznokciach.
 - Violet! - Usłyszałam krzyk Clio, a potem kolejny klakson. 
 Żeby nie ściągnąć na siebie jeszcze większej uwagi, złapałam Katrin za przegub, po czym poprowadziłam ją do samochodu.
 - Violet! - wrzasnęła siostra na mój widok, i od razu uwiesiła się na mojej szyi.
 - Wyrosłaś - odpowiedziałam, ściągając jej ręce z mojego karku. 
 - Ugh. Wszyscy mi to wypominają - warknęła. - Jakby tobie nie mogli! - Wskazała mnie oskarżycielsko palcem.
 - Wybacz, ale też to przechodziłam.
 - Wsiadajcie. - W lusterku błysnęły zęby taty.
 - Siedzę z przodu! - oznajmiła Clio, podbiegając przede mną do drzwiczek samochodu, i wskakując na miejsce obok kierowcy. 
 Pokazałam Katrin, że ma włożyć walizki do bagażnika i wejść, po czym sama to zrobiłam.
 Tata wyjechał z parkingu i już po chwili gnaliśmy ulicą w stronę mieszkania rodziców. Na początku wgniotło mnie w fotel, ponieważ w Wiedniu rzadkością była tak szybka jazda. Przynajmniej w moim przypadku. 
 - Cześć, tato. Możesz jechać trochę wolniej? - poprosiłam, chwytając się za brzuch. Katrin zaśmiała się na widok mojej zemdlonej miny.
 - Wybacz, Violet. W godzinach szczytu, czyli mniej więcej zawsze, nie przebijesz się przez przedmieścia, jeżeli nie wciśniesz gazu. Nie wspomnę już o centrum. - Stanęliśmy na czerwonym, więc odwrócił do mnie osmaloną słońcem twarz. - W Weronie nadal pięknie, a pogoda po prostu przecudowna. A co w Wiedniu? - Oczy mu się śmiały, a w głosie pobrzmiewał już lekko przytłumiony włoski akcent. 
 - Ślicznie. Co prawda, tłumy teraz walą, ale i tak można znaleźć w ogóle niezaludnione uliczki. Bomba. Musicie kiedyś pojechać.
 - Stęskniłem się - oznajmił, ruszając i uśmiechając się do mnie szeroko w lusterku.
 - Ja też. Dlaczego mamy nie ma? - zapytałam.
 - Pracuje. Wiesz, że bardzo chciałaby się z tobą zobaczyć, jak najprędzej. Ale nie może.
 Mina mi zrzedła i spuściłam głowę. Miałam nadzieję, że to właśnie z nią zobaczę się najprędzej. Widocznie miało być inaczej.
 - Nie martw się, będzie przed szesnastą. - Tata wyprzedził samochód, klnąc przy tym po włosku.
 - Przed piętnastą - poprawiła go Clio. - Już nie może się doczekać. - Odwróciła do mnie twarz rozjaśnioną w uśmiechu.
 - Kurde. - Zapaliło się czerwone światło, a tata uderzył otwartymi dłońmi o kierownicą. - Zawsze - stwierdził ze zrezygnowaniem.
 Zaśmiałam się.
 - W domu też bywasz taki nerwowy jak teraz? - spytałam.
 - Czasem - siostra wyprzedziła go z odpowiedzią. - Ale zazwyczaj nie.
 Katrin posłała mi niepewne spojrzenie. Chyba na razie moja rodzina nie zrobiła na niej zbytnio dobrego wrażenia. Szczerze - gdybym pojechała z przyjaciółką na trzy lata do innego kraju, by zamieszkać tam z jej rodziną, która zachowywałaby się jak moja, to też nie czułabym się szczególnie dobrze.
 - Nie martw się. - Położyłam jej rękę na ramieniu. - Sama jestem przerażona.
 Na twarz Katrin wpłynął nieznaczny uśmieszek.
 - Muszę się przyzwyczaić - mruknęła. - I do tego dziwnego akcentu też. Zupełnie, jak to zrobiłam z tobą.
 - Ej! Odpowiedni akcent niemiecki nie przychodzi z dnia na dzień. - Zgromiłam ją wzrokiem.
 Mrugnęła do mnie.
 - Żartuję.
 - Mam nadzieję - prychnęłam, przenosząc wzrok za okno.
 Po szybie spływały krople wody, zostawiając nierówne szlaczki, przez co obraz Londynu był nieco zamazany, ale nie przeszkadzało mi to w podziwianiu misternych, ogromnych budowli. Niektóre z grubsza przypominały te w Wiedniu, choć po dokładniejszym przypatrzeniu się, można było zauważyć inny styl.
 - Jesteśmy! - krzyknęła Clio, kiedy gwałtownie zahamowaliśmy. Wychyliłam się przez okno.
 Wysoki dom, utrzymany w ciepłym kolorze czerwieni, z czarnymi dachówkami. Dosyć szeroki i wysoki. Posiadał garaż. Za furtką widać było dróżkę wysypaną żwirkiem, prowadzącą do schodków, po których dochodziło się do czarnych drzwi, obok której rosło wiele różnokolorowych kwiatów. Wiatr poruszał gałęziami kilku mniejszych drzewek, posadzonych obok alejki, którą wchodziło się prawdopodobnie do ogrodu. Piękny.
 - Ja mam pokój z balkonem - powiadomiła nas Clio, odwracając się. - Nie przeszkadza ci to? - Zrobiła słodkie oczka.
 - Ależ skąd. - Machnęłam ręką. - Głównie będę siedzieć w szkole albo włóczyć się po mieście - stwierdziłam.
 Katrin pokiwała głową.
 - Będziemy siedzieć u Harrodsa - zaśmiała się. - No, dobra. Nie tylko tam.
 Odpięłam pas i wyszłam z samochodu. Zastanowiło mnie to, że mieszkamy w zadziwiająco cichej dzielnicy, do której jakby z daleka dochodził odgłos klaksonów, choć mieściła się ona nie tak daleko od centrum Londynu.
 - Violet, walizka. - Tata podał mi mój bagaż. - Uch - stęknął - co tym tam masz?
 - Ubrania. - Wyszczerzyłam zęby. - Coś nie tak?
 - Ciężkie - odparł, podając Katrin walizkę. - Jej jest lekka jak piórko, w porównaniu do twojej.
 - Nie brałam tylu zbędnych par butów, proszę pana.
 - Jasne. Zbędnych. Koturny są bardzo potrzebne - prychnęłam. - Bez nich dostałabym deprechy - oznajmiłam, kierując się za Clio w stronę metalowej furtki, częściowo obdartej ze złotej farby.
 Dziewczyna odkluczyła ją, a następnie wspięła się po schodkach, by otworzyć drzwi. Powlokłam się za nią, rozglądając się z ciekawością dookoła. Zauważyłam kilku nowych sąsiadach - przeważnie trzydziesto-, czterdziestolatków, którzy właśnie wychodzili w pośpiechu z domu.
 - Dzień dobry, pani Wales. - Clio ukłoniła się siedemdziesięcioletniej kobiecie, która właśnie wyszła z ogródka. - Piękny dzień, nieprawdaż?
 Pani Wales skrzywiła się na mój widok.
 - Kto to?
 - Violet - odpowiedziała Clio, pchając drzwi. - Vio, Kat, poznajcie naszą pomoc domową, tudzież gospodynię. Pani Wales, to moja siostra oraz jej przyjaciółka.
 Kobieta zbyła nas machnięciem ręki.
 - Mam dużo pracy.
 - Zawsze jest taka oschła? - szepnęła Katrin, wchodząc za mną do domu.
 - Przeważnie - odparła Clio. - A teraz: witajcie w domu!
 Rozejrzałam się. Ściany obite bordowym materiałem. Drewniana szafa, obrazy na ścianach, szerokie schody na przeciwko, po których wchodziło się na piętro. Dwie pary drzwi, po ich obu bokach. Wszystko dawało bardzo przyjemny dla oka efekt estetyczny, oraz wyglądało bardzo przytulnie.
 - Trzecie piętro, możecie się tam rozpakować - powiedział tata, zamykając drzwi.
 Popatrzyłam na Katrin, i popędziłam po schodach w szalonym pędzie, zostawiając na dole przez nieuwagę walizki.
♪♥ ♦ ♣ ♠♥♠♣♦♪

Hej, cześć, witajcie!:D
Rozdział miał być jutro, jest dzisiaj;). Powód? Jutro o ósmej wyjeżdżam do Warszawy, a jak wrócę o tej dwudziestej, nie chciałoby mi się niczego dodawać:p.
Jak widzicie, nic wielkiego się nie dzieje. To raczej taki... wstęp. Następny rozdział powinien być dłuższy i ciekawszy. POWINIEN. Czy będzie? Nie mam pojęcia.
Rozdział numer 2 pojawi się najpewniej w sobotę za tydzień.
Trzymajcie się:>
~Vanill^^
PS
Czy tylko ja, po raz kolejny w tym roku zmieniam zdanie, co do mojej ulubionej serii książkowej?XD

13 września 2014

Prolog

Skakałam po moim skromnym mieszkaniu w szkolnym internacie. Nie do wiary, że już jutro będę mieszkać w Londynie, wraz z moją siostrą, z moim tatą i z moją mamą, a przede wszystkim - uczyć się w liceum z Katrin - moją najlepszą przyjaciółką. Czego chcieć więcej? 
 Poczułam, że w kieszeni spodni wibruje mi telefon. Przeciągnęłam palcem po ekranie i przysunęłam komórkę do ucha.
 - Córuś, - to mama - o której przyjedziesz jutro z Kat? 
 - Coś koło jedenastej - odpowiedziałam, zerkając na bilet lotniczy, leżący na mojej szafce nocnej. - Lot mamy o siódmej trzydzieści. 
 - Dobra, okay. Tata i Clio podjadą po ciebie. Kurczę, Vio*, nie mogę się doczekać.
 Uśmiechnęłam się, a gardło ścisnęło mi się ze wzruszenia.
 - Ja też nie mogę się doczekać, mamo - odparłam, przeczesując drugą ręką włosy.
 - Do jutra.
 - Do jutra.
 Odłożyłam komórkę, usiadłam na łóżku i zaczęłam wyłamywać sobie palce. Nie mogę wytrzymać! Ostatni raz widziałam się z nimi na Wielkanoc, a teraz będę z nimi mieszkać. Moja radość nie znała końca! Londyn zapowiadał się cudownie - codzienne spacery po Hyde Parku, zakupy z przyjaciółką oraz wymarzona szkoła. Czułam się, jakbym odpakowywała wielki prezent. Trochę zastanawiało mnie, dlaczego rodzina ściąga mnie do siebie, skoro mogłam nadal chodzić do szkoły w Wiedniu, ale ogromnie mnie to cieszyło. 
 - Violet - Katrin stanęła w drzwiach od łazienki z kosmetyczką w ręce - o której wstajemy? - zapytała, kucając nad walizką i pakując do niej kilka rzeczy, ułożonych na łóżku.
 - Najpóźniej czwarta trzydzieści - odparłam, przykrywając się kołdrą.
 - Co? - jęknęła. - Ja rozumiem, że bardzo chcesz zobaczyć się z rodziną, ale czy nie mogłaś zabukować lotu na - czy ja wiem? - piętnastą?
 - Możesz zostać - prychnęłam.
 - O nie! Nie poradzisz sobie beze mnie - zażartowała, za co oberwała ode mnie poduszką. - Dobra, Vio. Ustalmy, że ja też sobie bez Ciebie nie poradzę.
 Zgasiłam światło, a ciemność zalała nasz pokój. Jedyną rzeczą, rozświetlającą mrok, była fluorescencyjna bransoletka Katrin, którą kupiła kilka dni temu na pamiątkę naszych cotygodniowych zakupów w centrum Wiednia. Napis na niej głosił ,,JESZCZE RAZ!". Zasnęłam, wpatrując się w jasno-różową ozdobę.
♪♥ ♦ ♣ ♠♥♠♣♦♪

*Vio - (czytaj: Waj) skrót od imienia Violet.
Prolog. Beznadziejny, ale... Cóż. Jakoś trzeba zacząć:D.
Rozdział pierwszy prawdopodobnie za tydzień:*.
Trzymajcie się, 
pa.
~Vanill^^